துன்பத்தில் துணை தேடுவது மனித இயல்பு!

நீங்கள் ஒரு அருமையான உயிர்ப்பு பண்டிகையைக் கொண்டாடினீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.

நம்மை விடுவிப்பதற்காக மரிக்க முன்வந்த ஒரு தேவனை நாம் சேவிக்கிறோம் என்ற உண்மை என்னை எப்போதும் வியப்பில் ஆழ்த்துகிறது. நம்மீது இயேசு கொண்டுள்ள அன்பு எவ்வளவு பெரியது என்பதை நம்மால் ஒருபோதும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

சிலுவையில் அவர் செய்த அந்த உன்னத தியாகம் மட்டுமல்ல, அவரே பூரண அன்பின் உருவமாகவும் இருக்கிறார். அவருடைய வாழ்க்கை மற்றும் மரணத்தின் ஒவ்வொரு அம்சத்திலும் அந்த அன்பு பிரகாசிப்பதைக் காண்கிறோம்.

கடந்த ஆண்டு, இயேசு உயிர்த்தெழுந்த உடனேயே அவருடைய சீஷர்களுடன் நடந்த ஐந்து அற்புதமான சந்திப்புகளைப் பற்றி என் கணவர் கேம்ரன் எழுதியிருந்தார்; அதில் ஒவ்வொரு உரையாடலிலும் அவர்கள் மீது அவர் கொண்டிருந்த அன்பும் இரக்கமும் தெளிவாகத் தெரிந்தது. நீங்கள் அதைப் படிக்க விரும்பினால், YouVersion Bible செயலியில் ஒரு வாசிப்புத் திட்டமாக நாங்கள் அதைப் பதிவேற்றியுள்ளோம்.

இந்த வாரம், அந்தச் சந்திப்புகளில் ஒன்றைப் பற்றி ஆழமாக தியானிக்க விரும்புகிறேன்: எம்மாவு ஊருக்குப் போகிற வழியில் இயேசு இரண்டு சீஷர்களை சந்தித்த நிகழ்வு. இந்தச் சம்பவத்தை நீங்கள் லூக்கா 24:13-35-ல் வாசிக்கலாம்.

இயேசு சிலுவையில் அறையப்பட்டதைக் கண்ட சில நாட்களுக்குள்ளேயே அவர்கள் தங்கள் பயணத்தை மேற்கொண்டபோது, அவர்கள் எப்படி உணர்ந்திருப்பார்கள் என்று நான் யோசிக்கிறேன். இந்த இரண்டு மனிதர்களும் தங்களின் சிறந்த நண்பர், ரபீ மற்றும் மேசியா மிகக் கொடுமையான மரணத்தை அடைந்ததை சற்று முன்புதான் பார்த்திருந்தார்கள். அவர்கள் அனுபவித்த மனவேதனை, குழப்பம் மற்றும் அதிர்ச்சியை சற்று கற்பனை செய்து பாருங்கள்.

நடந்த காரியங்கள் எல்லாவற்றையும் குறித்து அவர்கள் பேசிக்கொண்டு போனார்கள் என்றும் (வசனம் 14), அவர்கள் முகவாடலாய் இருந்தார்கள் என்றும் (வசனம் 17) நாம் வாசிக்கிறோம்.

இந்தச் சம்பவத்தில் நாம் காணும் முதல் பாடம் இதுதான்: மனச்சோர்வுடன் இருப்பது தவறில்லை, ஆனால் அதைப்பற்றி நீங்கள் பேச வேண்டும்.

அந்த சீஷர்கள், நடந்தவற்றைத் தனியாக சிந்தித்து பார்க்கத் தனிமையில் நடந்துசெல்லவோ, அல்லது மௌனமாக ஒன்றாக நடந்துசெல்லவோ, அல்லது அந்த வேதனையான விஷயங்களைத் தவிர்த்துவிட்டு சாதாரண விஷயங்களை பேசித் தங்கள் மனதை திசைதிருப்பவோ தேர்ந்தெடுத்திருக்கலாம். ஆனால் அவர்கள் அப்படிச் செய்யவில்லை.

"துன்பத்தில் இருப்பவர்களுக்குத் துணை தேவை" என்ற ஒரு ஆங்கில பழமொழி உண்டு, அது உண்மைதான். கிறிஸ்தவர்களாகிய நாமும் சில நேரங்களில் வேதனைகளையும் கவலைகளையும் எதிர்கொள்கிறோம். அந்த உணர்வுகளை ஒதுக்கித் தள்ளவோ அல்லது அவற்றை "ஜெபத்திலேயே போக்கவோ" நாம் அழைக்கப்படவில்லை, மாறாக அவற்றை நாம் மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும்.

உங்கள் போராட்டங்களைப் பற்றி பகிர்ந்து கொள்ள உங்களிடம் யாரும் இல்லை என்றால், எங்கள் அதிசயம் குடும்பம் உங்களுக்காக எப்போதும் இங்கே இருக்கிறது! அவர்கள் உங்கள் ஒரு பதிலுக்கு அருகிலேயே இருக்கிறார்கள். 🫶