அழுகுணியாக இருக்க (வேண்டாம்)!

அழுவதைப் பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்? கண்ணீர் உங்களுக்கு எளிதாக வருமா, அல்லது அரிதான தருணங்களில் மட்டும் வருமா? என்னைப் பொறுத்தவரை, அது பெரிய விஷயம் அல்ல. ஒரு உணர்ச்சிகரமான திரைப்படமோ அல்லது அழகான ஒரு ஆராதனைப் பாடலோ ஒரு நொடியில் என்னைக் கண்ணீர் சிந்த வைத்துவிடும். ஆனால் இது அனைவருக்கும் பொருந்தாது என்பது எனக்குத் தெரியும்.

சிலர் அழுவதைக் கடினமாக உணர்கிறார்கள், நேர்மையாகச் சொல்லப்போனால், குறிப்பாக ஆண்கள் தங்கள் உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தப் போராடுகிறார்கள். இந்தியா போன்ற ஆணாதிக்கம் நிறைந்த கலாச்சாரத்தில் வளர்ந்தவர்களுக்கு இது இன்னும் அதிகமாக இருக்கும்.

சிறுவர்கள் பெரும்பாலும், "ஆண்கள் அழக்கூடாது" அல்லது "உண்மையான ஆண்கள் கண்ணீர் சிந்த மாட்டார்கள்" போன்ற வார்த்தைகளைக் கேட்டு வளர்கிறார்கள். ஆனால் பெண்களுக்குக் கூட, கண்ணீர் விடுவது ஒரு சவாலாக இருக்கலாம்.

குறிப்பாக ஜாக்கின் மருத்துவப் போராட்டங்களின் போதும், அவன் மறைந்த சமயத்திலும், அந்த பயணம் தாங்க முடியாத அளவிற்கு மிகக் கடினமாக இருந்ததால், கண்ணீர் மட்டுமே என்னிடம் எஞ்சியிருந்தது.

அதே நேரத்தில், நான் எனக்குள் இப்படியும் சிந்திப்பேன்: "இதன் பயன் என்ன? என் கண்ணீர் எதை மாற்றப் போகிறது?"

வலியையும் வருத்தத்தையும் உணர நம்மை நாமே அனுமதிப்பது, அதைத் தட்டிக்கழிப்பதையோ அல்லது அப்படியே கடந்து செல்வதையோ விட நீண்ட கால அடிப்படையில் மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்று உளவியல் ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன, அதுமட்டுமல்லாமல், இது ஒரு விவிலியத் தத்துவமும் கூட.

தேவனுடைய வார்த்தை ஒருபோதும், "ஆண்கள் அழக்கூடாது" என்றோ அல்லது "உங்கள் உணர்வுகளை மறைத்துக்கொள்ளுங்கள்" என்றோ சொல்வதில்லை.

கண்ணீரைப் பற்றி வேதாகமம் இவ்வாறு சொல்கிறது:

"என் அலைச்சல்களைத் தேவரீர் எண்ணியிருக்கிறீர்; என் கண்ணீரை உம்முடைய துருத்தியில் வையும்; அவைகள் உம்முடைய கணக்கில் அல்லவோ இருக்கிறது?" – சங்கீதம் 56:8

பரலோகத்தில் வீதிகள் பொன்னால் அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன (வெளிப்படுத்துதல் 21:21), ஆனால் கண்ணீரோ ஒரு துருத்தியில் கவனமாக சேகரிக்கப்படுகிறது. இது உங்களுக்கு எதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது?

தேவன் உங்கள் கண்ணீரைக் காண்பது மட்டுமல்ல; அவர் அதை மிகவும் விலையேறப்பெற்றதாகக் கருதுகிறார்.

எனவே, உங்களுக்குத் தேவைப்படும் போதெல்லாம் உங்கள் கண்ணீர் வழியட்டும்; அவை தேவனுக்குப் பொன்னை விட மேலானவை!