சொந்த சாட்சி

ஊழியத்தில் எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான ஒரு பகுதி, மனிதர்களின் வாழ்க்கை மாற்றமடைவதைப் பார்ப்பதும், தேவன் செய்யும் ஆச்சரியமான காரியங்களின் சாட்சிகளைக் கேட்பதும் ஆகும். சொந்த சாட்சியின் வல்லமையைப் புரிந்துகொண்ட ஒருவர் பவுல்.

எருசலேமில், பவுல் தன்னைக் கொல்ல விரும்பும் ஒரு ஜனக்கூட்டத்தைச் சந்திக்கிறார் (அப்போஸ்தலர் 21:35-36).

ஒளிந்துகொள்வதற்கோ அல்லது தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்வதற்கோ பதிலாக, அவர் தன் கதையைப் பகிர்ந்துகொள்கிறார்.

திருச்சபையைத் துன்புறுத்திய தன் வாழ்க்கையைப் பற்றியும், தமஸ்கு பாதையில் இயேசுவைச் சந்தித்ததையும், தான் எவ்வாறு அப்போஸ்தலனாக அழைக்கப்பட்டார் என்பதையும் அவர் விவரிக்கிறார். அவருடைய வார்த்தைகள் வல்லமைமிக்கவை, ஆனால் நேர்மையானவை. அவர் தன் வெற்றிகளை மட்டுமல்ல, தன் தவறுகளையும் பகிர்ந்துகொள்கிறார்.

தேவனுடைய கிருபை தீவிர மாற்றத்தைக் கொண்டுவருகிறது என்பதை அவர் காட்டுகிறார். இயேசுவை சந்திக்கிற எவரும் மாற்றமின்றி அப்படியே இருக்க முடியாது.

ஆயினும், தேவன் தன்னை புறஜாதிகளிடத்திற்கு அனுப்புவதாக அவர் சொல்லும்போது சூழ்நிலை மாறுகிறது, ஜனக்கூட்டம் மீண்டும் பவுலுக்கு எதிராகத் திரும்புகிறது.

எல்லைகளை மீறும்வரைதான் கிருபை வரவேற்கத்தக்கதாய் இருக்கிறது.

ஆனால் பவுல் தேவனை நம்புகிறார், தன் சொந்த பாதுகாப்பை அல்ல. அவரது சாட்சி கிரியை செய்கிறது: ஒரு ரோம நூற்றுக்கு அதிபதி, பவுலுக்கு அநீதி இழைக்கப்படுவதைக் கவனித்து தலையிடுகிறான்.

நமது மிகவும் வல்லமையான சாட்சி பெரும்பாலும் நமது சொந்தக் கதையாகவே இருக்கிறது:

நேர்மையாகச் சொல்லப்படும், இயேசுவுடனான சந்திப்பில் வேரூன்றிய, ஒரு இறையியல் கட்டுரை அல்ல, ஒரு மாற்றமடைந்த வாழ்க்கை.

இறுதியில், சாட்சி பகிர்பவர் எல்லாவற்றையும் அறிந்த ஒருவர் அல்ல. அவர் ஒரு தனிப்பட்ட அனுபவத்தைக் கொண்டிருப்பவர், அதைப் பற்றி மௌனமாக இருக்க முடியாத ஒருவர்.

இன்று யாருக்கு உங்கள் சாட்சி நம்பிக்கையைக் கொண்டுவரக்கூடும்?

நான், உங்களது கதையைக் கேட்க விரும்புகிறேன். அதை என்னோடு பகிர்ந்துகொள்வீர்களா? நீங்கள் அதை இங்கே அனுப்பலாம்.