கூட்டத்தில் தனிமை

ஒரு பெரிய கூட்டத்தில் நீங்கள் முற்றிலும் கண்ணுக்குத் தெரியாதவராக எப்போதாவது உணர்ந்ததுண்டா?

பொது இடங்களில், பரபரப்பான தெருக்களில், அல்லது பெரிய கூட்டங்களில் மனிதர்களால் சூழப்பட்டிருந்தாலும், நாம் இன்னும் முற்றிலும் கவனிக்கப்படாதவர்களாக, உணரப்படாதவர்களாக, அல்லது கண்ணுக்குத் தெரியாதவர்களாகவோ உணரலாம்.

அந்தத் தருணங்கள் நமக்குள் ஆழமான ஒன்றை எழுப்பக்கூடும். வெறும் விரக்தி மட்டுமல்ல, அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும், பொருட்டாக இருக்க வேண்டும், அடையாளம் காணப்பட வேண்டும் என்ற ஏக்கம்.

இன்று ஒரு எளிமையான ஆனால் ஆழமான உண்மையைச் சிந்திக்க விரும்புகிறேன்: நான் மற்றவர்களின் கண்ணுக்குத் தெரியாதவனாக உணர்ந்தாலும், தேவனால் முழுமையாகப் பார்க்கப்படுகிறேன்.

எனது மதிப்பு மனிதர்களின் பார்வை சார்ந்ததல்ல என்பதை சுவிசேஷம் எனக்கு நினைவூட்டுகிறது. மற்றவர்கள் தவறவிடுவதை தேவன் பார்க்கிறார். கீழ்ப்படிதலின் அமைதியான அடிகளை, விசுவாசத்தின் மறைமுகமான செயல்களை, மற்றும் நம்பிக்கையின் காணப்படாத தருணங்களை அவர் காண்கிறார். இந்த உண்மை நமது அடையாளத்தை நிலைநிறுத்துகிறது. சங்கீதம் 139 கூறுகிறது:

"கர்த்தாவே, நீர் என்னை ஆராய்ந்து, அறிந்திருக்கிறீர். என் உட்காருதலையும் என் எழுந்திருக்குதலையும் நீர் அறிந்திருக்கிறீர்; என் நினைவுகளைத் தூரத்திலிருந்து அறிகிறீர்." – சங்கீதம் 139:1-2

நம்மைப் பற்றிய தேவனுடைய விழிப்புணர்வு மிகவும் தனிப்பட்டது மற்றும் மாறாதது என்பதை இந்த வசனம் நினைவூட்டுகிறது. அவருடைய சமூகத்தில் நாம் புறக்கணிக்கப்படுவதில்லை. நாம் முழுமையாக அறியப்பட்டுள்ளோம். நீங்களும் முழுமையாக அறியப்பட்டுள்ளீர்கள்.

நீங்கள் வைக்கும் ஒவ்வொரு அடியையும், நீங்கள் உணரும் ஒவ்வொரு தயக்கத்தையும், நீங்கள் மெதுவாகச் சொல்லும் ஒவ்வொரு ஜெபத்தையும்—அவர் கவனிக்கிறார்.

மற்றவர்களின் கண்களுக்கு மறைவானதாகத் தோன்றுவது, உண்மையில் தேவனை மட்டுமே சார்ந்திருக்கும் ஆழமான அனுபவத்திற்கான அழைப்பாக இருக்கலாம். நாம் கவனத்தை ஈர்க்க முயலாதபோது, அவருடைய அங்கீகாரத்தில் அமைதியடையும் சுதந்திரம் பெறுகிறோம். அங்கீகாரத்தை நாடாதபோது, கீழ்ப்படிதலில் கவனம் செலுத்த முடிகிறது. இன்று உங்கள் பார்வையை மாற்றுமாறு ஊக்குவிக்கிறேன். “மற்றவர்கள் என்னைப் பார்க்கிறார்களா?” என்று கேட்பதற்குப் பதிலாக, “எப்போதும் என்னைப் பார்க்கிறவரை கனம்பண்ணும் வகையில் நான் வாழ்கிறேனா?” என்று கேளுங்கள்.

ஒன்றாக ஜெபிப்போம்: 

பரலோகப் பிதாவே, நான் உம்மால் முழுமையாக அறியப்பட்டு, முழுமையாக கவனிக்கப்படுவதற்காக உமக்கு நன்றி. மனிதர்களின் அங்கீகாரத்தின் தேவையை விட்டுவிடவும், உமது மாறாத சமூகத்தில் அமைதியடையவும் எனக்கு உதவும். காணப்படாத தருணங்களில் கூட, என் வாழ்க்கை உமக்கு மிகவும் முக்கியமானது என்று நம்பி, அமைதியான நம்பிக்கையோடு நடக்க எனக்குக் கற்றுத்தாரும். இயேசுவின் நாமத்தில், ஆமென்.